De technisch veeleisende Soloduiveldansen behoren tot het hoogtepunt van Simeon ten Holt's oeuvre. Hun repeterende structuur schept een marge van vrijheid waarin voor de pianist ruimte bestaat om te spelen met accenten, dynamische contrasten en verschillende muzikale lagen. Hierdoor wentelt hij het in tijdruimte zwevende muzikale object en zoekt de verschillende posities ten opzichte van het licht. Vanwege deze vrijheden zijn de Soloduiveldansen zowel voor pianist als publiek altijd weer een uniek muzikaal avontuur.